Weten welk blokje je mist?
Dat testers werken op het kritieke pad, beter gezegd aan het eind daarvan, is een feit. Waar gewerkt wordt met SAP DRC (Document and Reporting Compliance) kan dit fenomeen zich in extreme vorm aandienen. De Europese Unie heeft bepaald dat in 2030 een groot deel van de bedrijven elektronische facturen moeten kunnen ontvangen en verzenden. Dat gaat veelal via een XML en het platform Peppol. SAPDRC speelt een belangrijke rol.
Vlak voor de mandatory go-live van landen die aan de Europese regelgeving moeten voldoen komt SAP vaak nog met notes. Deze late aanpassingen zijn er omdat de belastingautoriteiten van de betreffende landen nog nieuwe validatieregels aandragen. Ineens is het niet twee voor twaalf, maar al twaalf uur. Of sterker nog: al geweest. Hoe ga je om met testen in zo’n onvoorspelbare situatie.
Scope bepaling
In e-invoicing projecten weet je van tevoren één ding zeker: dat je niet alles weet. Daarom is het belangrijk in de ontwerpfase extra aandacht te besteden aan de scope. Wat precies gaan we bouwen? Wat (nog) niet? Wat zijn terugkerende elementen? Welke Z-tabellen kunnen we nu al vullen? Welke notes kunnen we eigenlijk nu al verwachten? Wat staat er op de sites van de belastingautoriteiten waar we al op kunnen voortborduren? De ontwerp- en requirementfase als een deep dive aanduiden is allesbehalve een understatement. Je draait elke steen die je ziet om. En daarna nog een keer.
Ik begrijp dat je als lezer denkt: deze werkwijze is toch niet uniek. Dat klopt, maar in deze context een must. Veel te vaak zie ik als testmanager dat juist aan de voorkant van een project witte vlekken zijn ontstaan. Deze werkwijze levert door de intensieve aanpak een aantal winstpunten. Alle betrokkenen kennen de onzekerheden en worden er later dus niet door verrast. Maar het allerbelangrijkste: als je alles hebt uitgeplozen en je weet bepaalde zaken nog niet, weet je dat in ieder geval en kan je er rekening mee houden. De witte vlekken kan je precies uittekenen.
Lego blokjes
Om de testaanpak in dergelijke projecten zo goed mogelijk te laten verlopen, is het van belang de bouw- en testscope zoveel mogelijk op elkaar aan te laten sluiten. Dat klinkt logisch, maar is in te veel e-invoicing omgevingen niet de standaard. De functionele testen zijn meestal SAP-transactie gedreven en die zijn moeilijk in lijn te brengen met specifieke requirements, de geleverde code of configuratie. Om te zeggen dat dit appels met peren vergelijken is, dat gaat wat ver. Maar appels met aardappels mag gerust.
Daarom is het goed de scope te vertalen naar een lego-ontwerp dat zowel voor de ontwikkelaars als testers bruikbaar is. Elk blokje kan apart getest worden en omvat een deel van de code en/of configuratie. In het ontwerp is een duidelijk verschil gemaakt tussen de elementen waar we zeker van (denken te) zijn en die waar nog vraagtekens aan vastzitten. Deze manier van werken brengen met name SIT en FAT meer in lijn met elkaar dan in de huidige werkwijze van e-invoicing en vergelijkbare projecten. De FAT, als die überhaupt wordt uitgevoerd, is vaak een vooruitgeschoven UAT. De testen van de eindgebruikers vertellen ons daardoor weinig over de kwaliteit van wat gebouwd is omdat ze volledig gericht zijn op transacties.
Testaanpak
Bij de start van de bouw hebben we dus een soort van blauwdruk met blokjes die helemaal ingekleurd zijn (wat we weten) en blokjes die deels of helemaal nog niet van kleur zijn voorzien (wat we nog niet weten). De basis van de testaanpak is de volledige gekleurde blokjes zo snel en goed mogelijk te testen in SIT en FAT. Op het moment dat er SAP notes komen, hoeft er op deze blokken alleen een regressietest uitgevoerd te worden. Met het verschijnen van de notes worden de resterende blokjes steeds meer ingekleurd en de regressietest iets uitgebreid.
De start van de UAT is en blijft een uitdaging. Omdat e-invoicing projecten een meer waterval dan agile karakter hebben, wil je het liefst starten als alles af is. Maar de SAP notes problematiek maakt dat eigenlijk onmogelijk. Wij pleiten voor een aanpak waar de business veel meer kijkt naar deelfunctionaliteit en niet alleen naar transacties. Dit betekent concreet, dat je hen betrekt bij de FAT. De FAT wordt dan een soort pre-UAT. Het testen van transacties in de UAT wordt beperkt en zich alleen richten op die met een hoog risicoprofiel.
De mandatory go-live van landen die zich voor het eerst aan de EU-regelgeving gaan voldoen maakt het ook met deze aanpak nog steeds niet makkelijk dergelijke projecten vlekkeloos te laten verlopen. Het motto voor het projectteam blijft: weet wat je weet, weet wat je juist niet weet en maak beiden inzichtelijk!
PTWEE helpt SAP gebruikende bedrijven beter en slimmer te testen en hanteert daarbij een pragmatische aanpak. Heeft u behoefte om vrijblijvend van gedachten te wisselen over uw testuitdagingen? Neem dan contact met ons op.




